Hooggevoelig: hechten en onthechten

Vanuit je kern meebewegen met wat het leven je brengt is levenskunst. Dat wat veiliggesteld lijkt in ons leventje, blijkt ook zo maar ineens te kunnen veranderen. Het leven is zó hechten en weer onthechten. De enige zekerheid die er is, is het ‘Ik Ben’. We zijn aan het ontdekken dat we onze eigen rots in de branding zijn. Het begint veel meer met een bereidheid om alles te willen ontmaskeren van dat zelfde ego wat nog vast zit in oude vergissingen, overtuigingen en pijn. Egodelen die zich onbewust verzetten tegen de goddelijke stroom die onze niet-leuke-ikken in de spotlight zet. We worden uitgenodigd om bewust te leven en lief te hebben.

Als je je vroeger altijd aanpaste en tegen anderen opkeek, weinig bewustzijn had in wat je zelf voelde of wist, is het best hard werken om weer op je eigen wijsheid te gaan vertrouwen. Het zal wennen zijn om, in plaats van alle verplichtingen, verwachtingen en voorwaarden van jezelf en die van de mensen en de maatschappij om je heen, je eigen hart en ziel voorop te zetten.

Naarmate je zelf verandert, of meer gaat ervaren wat voor jou klopt en hoe jij dienstbaar kunt zijn aan jouw weg, zul je ook merken dat anderen die niet deze weg gaan, je onbewust in het oude zullen trekken. Jouw energetische veld is lichter en neemt automatisch hun lading aan oude denkpatronen en emoties over. Je voelt je ineens zwaarder en valt weer meer samen met je verdichte zelf.

Het is eenvoudigweg oefenen om bewust te blijven kiezen voor dat wat uit ware liefde geboren wordt, in plaats van uit schijnliefde of angst. Kies je (of liever gezegd: laat je het gebeuren) vanuit angst, dan hou je niet alleen jezelf voor de gek, maar ook de ander. Wie kent het niet, naar een verjaardagsfeestje gaan terwijl je eigenlijk geen zin hebt. Maar je gaat, omdat je geen ‘nee’ durft te zeggen of het vervelend vindt om de ander ‘teleur te stellen’. Terwijl je daar zit, voel je eigenlijk dat het voor jou niet klopt; de gesprekken gaan nergens over en er is nauwelijks echt persoonlijk contact of uitwisseling over essentiële zaken. Vervolgens kom je moe thuis. Of mensen zijn bijzonder geïnteresseerd in jouw visie omdat jij ‘zo’n heldere kijk hebt’ en iedereen is er na afloop van opgeknapt, behalve jij.

Het gebeurt nog vaak genoeg, en daar leren we van; er is niets goed of fout hierin. Er is slechts een ontwikkelen van bewust-zijn en steeds krachtiger kiezen voor wat werkelijk dienstbaar is. Je eigen waarheid beseffen en die ook werkelijk gaan leven, vraagt om een dagelijks afstemmen. Als je je dan onvoorwaardelijk over kunt geven aan wat zich voelbaar maakt via je lichaam, kan de levensstroom door je heen werken. Dan kan er – vaak moeiteloos! – een innerlijk proces plaatsvinden, dat vaak voor een innerlijke integratie of schoonmaak zorgt. De moeite en zwaarte die we vaak ervaren ontstaat door het verzet van ons ego dat zegt: ‘Nee hier heb ik even geen zin in’ of ‘ik kan hier niet mee omgaan’ of ‘dat is de schuld van …’ of ‘nou zeg, al weer dit stuk, dit heb ik al genoeg doorgewerkt hoor’. Het moeiteloze zit ‘m in het meegaan met de stroom ongeacht de uitkomst. Ze nodigt je keer op keer uit, om te blijven vertrouwen dat alles wat er gebeurt, dienstbaar is aan jouw weg naar wie je werkelijk bent. Niet je ‘lagere ik’, maar je Hogere Zelf weet wat voor jou klopt en laat zich liefdevol leiden. Onze hogere chakra’s zijn over het algemeen al prachtig ontwikkeld. Ons hart is ook al veel meer verbonden met universele liefde dan het ooit geweest is.

Als je dit pad van zelfrealisatie gaat, neemt je gevoeligheid toe. Je wordt steeds gevoeliger voor waar je bent en wat je doet. Je gaat bij anderen energieën ervaren, karma van vorige levens, blokkades, het ontkennen van hun waarheid, onderdrukte emoties… Zonder enig oordeel overigens, want ieders weg is even belangrijk en waarachtig. Maar het komt, zeker als je erg gevoelig bent, allemaal door je eigen systeem heen. Dan is het niet verwonderlijk dat, als je ergens met veel mensen bent geweest, je ook moet bijkomen en opschonen. En dat je je soms heel alleen voelt met alles wat je ervaart en moet verwerken. Het vraagt om totale kwetsbaarheid en overgave om ook in je fysieke lichaam te durven afdalen naar die pijn. Je kunt diepe emoties en huilbuien tegenkomen, gevoelens van wanhoop en eenzaamheid of enorme woede.

Als je er alleen voor staat, is het een hele kunst om alles toe te laten, niet op andermans wijsheid of adviezen te gaan leunen, maar helemaal te vertrouwen op dat jij in staat bent om jezelf te dragen. Juist in de donkerste nachten is je hogere Zelf wakker en word je onophoudelijk begeleid. Dit afdalen in de diepst weggestopte lagen van jezelf gebeurt meestal pas als daar een onvoorwaardelijk veilige en liefdevolle ruimte voor gemaakt is. Sommigen kunnen dit alleen; anderen zijn gebaat bij een warme hand en het licht en inzicht van iemand die deze weg al gegaan is.

Zelfs als je je bewust bent van oude en pijnlijke vergissingen vanuit jouw kleine ik kun je je handen er nog vol aan hebben. Want dit te voelen is heel wat anders dan dit te weten. Maar hoe helend is het om alles te erkennen van die delen van jezelf die zich altijd te weinig geliefd, gezien en begrepen hebben gevoeld! Jij bent in staat om jezelf te laten helen. Niet door je uit te leveren aan cursussen en therapeuten die wonderen beloven, niet door jezelf een plan op te leggen of er heel veel moeite voor te gaan doen. Want dat is allemaal nog vanuit het ego die belang heeft in iets. De heling kun je niet afdwingen, die komt voort uit Liefde en kent een eigen timing. Dit is een weg van ontvangen. Geen gaten meer blijven vullen, maar gaten gaan voelen. Alles toelaten, hoe krom de waarheid op dat moment ook lijkt over wie jij bent, inclusief alle minder leuke ikken.

Blijf onvermoeid, eerlijk en nieuwsgierig afdalen in dat wat om aandacht vraagt. Als je bewuste, schouwende Ik er bij blijft, kan liefde overal in jou komen. Dan kun je eindelijk het laatste beetje schijn of verzet opgeven waardoor jouw ego er tussenuit gaat. Wat over blijft voelt klein, nietig, alsof je op de bodem van de put bent beland, in complete overgave aan ‘als het echt de bedoeling is dat ik hier ben, toon me dan de weg maar’. Dan zul je wonderen op je pad gaan ervaren en toeval gaan zien als iets ‘dat je toevalt’. Blijf niet in verhalen hangen van ‘hoe moeilijk het momenteel allemaal is’, maar neem zelf verantwoordelijkheid. Onderzoek wat zich per moment in jouw leven aandient en kies voor het hoogst haalbare perspectief voor dat moment. Het is zo’n kostbare weg! Ze brengt je zo’n ontwapenend eerlijk en waarachtig mogelijk beeld over jezelf. Je wordt transparant, open, zacht, krachtig en completer in jouw waarheid.

Bron: nieuwetijdskind.com.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s